‘Word de schaakspeler en stop het schaakstuk te zijn’

Deel dit op:Share on FacebookShare on LinkedInTweet about this on Twitter
Afgelopen 9 april liep ik de NN Marathon Rotterdam. Trainen voor een marathon vraagt om lichamelijke discipline en toewijding. Je mind trainen in de sport als ook in het dagelijks leven is net zo belangrijk. 'Emotionele fitness' zoals dat werd verwoord in ‘Your Roadmap to Success & Happiness.'

Afgelopen 9 april liep ik de NN Marathon Rotterdam. Trainen voor een marathon vraagt om lichamelijke discipline en toewijding. Je mind trainen in de sport alsook in het dagelijks leven is net zo belangrijk. ‘Emotionele fitness’, zoals dat werd verwoord in ‘Your Roadmap to Success & Happiness.’

Wat wil je worden als je later groter bent? Niemand stelde ooit die vraag aan mij. Als tiener had ik het antwoord ook niet geweten. En in het Spakenburgse milieu waar ik opgroeide met een ijzersterke lokale economie, denk aan de roodgele broodbussen van bakkerij ’t Stoepje, de vele visbedrijven zoals Fishpartners en topbedrijven die de wereld veroverden: soezenbakker Van Diermen, Heinen en Hopman, ging je dan maar werken op je zestiende. Ik mengde grondstoffen, repareerde pallets met een spijkerpistool, sjouwde kalkzandsteenblokken als opperman, sneed koppen van schelvissen, zag duizenden slagroomsoezen passeren achter de lopende band, drukte spijs in kerststollen,  werkte als heftruckchauffeur en magazijnmedewerker. Het kon mij niet bekoren. Ongeschikt. En toen op mijn 18e jaar kreeg ik het waanzinnige idee om mijn chauffeursdiploma te behalen en vrachtwagenchauffeur te worden. Vrijheid!

‘Een gevaarlijke stof is een stof die door zijn specifieke eigenschappen, reeds in kleine hoeveelheden, schade of hinder kan veroorzaken aan mens, dier en milieu.’

Zo uit mijn hoofd. Twintig jaar later nog steeds. De mond van mijn docent viel open. Wat was ik trots op mijn papiertje. En toen ging ik rijden. Zoeken met een stratenboek, had ik eindelijk die eenrichtingsweg gevonden in Amsterdam, reed ik er voorbij met mijn truck. ‘Potver, de potver.’ Ik vloekte wat af. Lange werkdagen, uren wachten bij klanten, files, klagende werkgevers. Ik werd er letterlijk zo moe van dat ik een keer in slaap viel toen ik voor een brug stond te wachten. ‘Bom, bom, bom.’ Een medeweggebruiker bonkte hard op mijn raam en schudde me wakker uit mijn droom. Vrijheid? Die was er niet. Ongeschikt.

In 2000 maakte ik met een vriend een rondreis door Israël. We reisden door het Beloofde land in een bus met Belgische paters en een handvol Nederlandse toeristen. Veel reizigers dachten: wat doen die twee lapzwansen uit Spakenburg van begin twintig op deze verkapte bedevaartsreis? Stelde de gids een vraag, strooiden wij met onze Bijbelse kennis. Ik stopte nog een briefje in de Klaagmuur over ‘geloof, hoop en liefde.’ We bezochten in het land van melk en honing, een kibboets. ‘Niks voor jou?, vroeg de gids. ‘Zeker’, antwoordde ik. Vrijheid.

Er heerste vrede in het Beloofde Land. Koud terug brak de pleuris uit. De Tweede Intifada begon op de Tempelberg waar wij enkele weken daarvoor liepen. ‘Holy shit’, dacht ik. Wat had ik gedaan als de stenen om mijn oren hadden gevlogen? Het journalistieke vlammetje ontbrandde in mij.  Maar met alleen een mavodiploma op zak, ondernam ik verder niets. Op 11 september 2001 om 15.00 uur ’s middags, je gelooft het niet, nam ik ontslag van mijn job als vrachtwagenchauffeur in de vis. En toen vlogen er twee vliegtuigen het WTC in.

Een verwarrende tijd. Ik nam ontslag om te backpacken in Australië, Nieuw Zeeland en Zuidoost- Azië. Dit idee is in mijn hoofd geplant op die kibboets en werd een brandend verlangen in mijn cabine. Ik kocht een Mitsubishi Magna Wagon  en reisde van oost naar west in dat enorme uitgestrekte Australië. Het was de mooiste tijd van mijn leven. Die vrijheid. Die fenomenale sterrenhemel in de outback. Een kudde kangoeroes dat overstak en één dier dat zich doodliep in mijn deur, de rode rotsen met zonsondergang, hagelwitte stranden.  Na tien maanden keerde ik terug naar Nederland. En toen kwam ik wéér op die vrachtwagen te rijden. In 2004 was ik er zo klaar mee dat ik zwarte grappen begon te maken. Dat jaar verscheen de film Gegen die Wand. Eén van de eerste scenes: de depressieve hoofdrolspeler rijdt in volle vaart met zijn auto tegen de muur.

Dat kon ik beter met mijn truck. ‘Gegen die wand!’

Gelukkig was ik wijzer. Maar ik moest echt wat anders gaan doen. Ik schaakte en schreef en analyseerde wekelijks schaakpartijen voor een lokale krant. Kon ik het niet zoeken in de journalistieke hoek? Met alleen een mavodiploma én chauffeursdiploma werd je niet toegelaten tot het hbo. Ik ontdekte de 21-plustest. De School voor  de Journalistiek in Utrecht selecteerde uit 700 aanmeldingen de beste 150. Ik kon meedoen aan een toelatingstest. Ik denk dat ik de enige vrachtwagenchauffeur van Nederland was die in zijn pauze De Volkskrant las. Het brandende verlangen om te studeren nam met iedere kilometer meer toe. Ik was niet meer te stoppen. In Utrecht kwam ik er twee keer net niet door, en ook in Tilburg werd ik afgewezen. Ik hield vol en kon in 2005 starten aan de Christelijke Hogeschool Ede. Ov-jaarkaart, uitwonende studiebeurs, colleges over filosofie, psychologie, literatuur. Mamma Mia. Dit was pas vrijheid! Binnen vier jaar rondde ik mijn opleiding journalistiek af, gretig naar nog meer kennis wist ik toegelaten te worden aan de Universiteit Utrecht. Eerst een schakeljaar en toen de master Internationale Betrekkingen in Historisch Perspectief. Studeren aan een universiteit, zo gaaf. Ik ben de hoogstopgeleide jongen van mijn hele familie. Twee maanden voor mijn afstuderen kreeg ik een brief van de bank. Tot hun grote spijt moesten ze mijn studentenrekening stopzetten, omdat ik 34 jaar was geworden. Het grootst mogelijke compliment dat ik kon krijgen.

Schrijf drie succesmomenten op uit jouw leven. Het was één van de vragen tijdens ‘Your Roadmap to Success & Happiness’, een online Masterclass die door de Mastermind Academy (Michael Pilarczyk en Cindy Koeman) op poten is gezet. Ik leer en studeer nu vijf jaar later nog steeds. Je raakt immers nooit uitgeleerd. Persoonlijke ontwikkeling over leiderschap, of dat nu via de Mastermind Academy is, of via de coaches van Stap-in met het programma ‘Ik zei de Gek.’

De succesmomenten. Ik benoemde mijn mediareis naar Groenland uit 2008 waar ik een serie verhalen schreef over klimaatverandering en IJsland een jaar later waar ik schreef over de ‘kreppa’ de economische crisis voor dagblad Trouw niet eens. Ik heb veel om dankbaar voor te zijn. En die dankbaarheid mag je best uitspreken of nog beter opschrijven, leerde de online Masterclass me. ‘Alles begint met een gedachte.’ De dingen die ik heb gedaan in mijn leven begonnen allereerst in mijn mind. ‘Connecting the dots.’ Ik kende de quote van Steve Jobs: “You can’t connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future.”

Ik verbond de punten in mijn leven en keek terug. Het pad dat ik bewandelde, de wegen waarop ik vele kilometers het gaspedaal intrapte, het kon allemaal alleen maar op mijn manier. Ik was ook die jongen die zelf het stuur ter handen nam om zijn leven radicaal te veranderen. Ik schrijf vandaag de dag als freelance journalist, die vrijheid!, voor meerdere opdrachtgevers. AD, Trouw, vakblad Truckstar, een vakblad over transport voor vrachtwagenchauffeurs. O ironie. Heel soms rijd ik wéér vrachtwagen en fotografeer de truck en schrijf er een reportage over.

Connecting the dots. In mei 2014 kwamen er 40 mensen om het leven bij zware overstromingen op de Balkan. Een hulpkonvooi met drie vrachtwagens vertrok naar Sarajevo om matrassen af te leveren. Of ik mee wilde als verslaggever? Ik werd ook weer even chauffeur. De trucker waarnaast ik zat was moe, zo moe dat ik de heenreis voor zeker de helft heb gereden. Berg op en met een gang van 120 kilometer per uur met die dikke torpedoneus van de berg af. Een fantastische reis en nog nooit had ik zo genoten van vrachtwagen rijden. In dat rokerige hotel in Sarajevo realiseerde ik me toen ik mijn stukken aan het tikken was, met een sigaret tussen mijn lippen, voor dagblad Trouw en Truckstar dat mijn oude en nieuwe leven elkaar kruisten. Ik was chauffeur én verslaggever.

Iedere levensfase vertelt je dingen. Van ieder probleem kun je sterker worden, groeien en bloeien. Als ik niet proactief was geweest, leidde ik nu een doodongelukkig leven op de vrachtwagen.  Ik leefde altijd zonder heel concreet doelen te stellen. Persoonlijke ontwikkeling en zelfstudie leert me nu gestructureerd aan de slag te gaan met doelen. Heb jij dat als levenskunstenaar dan nodig, zou je kunnen zeggen als je het begin van dit verhaal leest. Jazeker. Later meer.

Ik noteerde aan het begin van dit jaar een doel voor over vijf jaar (een literair non-fictieboek schrijven), pende drie jaardoelen op en schrijf nu kleinere doelen voor iedere dag om gefocust te blijven. Eén van mijn doelen was om nog betere verhalen te schrijven, een storyteller te worden die narratieve journalistiek bedrijft. Een journalist die waargebeurde verhalen schrijft met plots, personages en spanningsboog. Ik heb afgelopen week een cursus literaire non-fictie afgerond bij uitgeverij Atlas Contact waar ik les kreeg van gerenommeerde schrijvers van onder anderen Judith Koelemeijer, Frank Westerman en Jan Brokken. Mijn jaardoel dwong me om deze schrijfcursus te volgen. Het was best spannend, want je ziet ook je eigen tekortkomingen tijdens zo’n cursus. Het was soms pijn lijden. Maar als ik moet kiezen tussen de ‘Pain of Discipline’ of de ‘Pain of Regret’, dan liever die eerste pijn.

Move before you’re ready’, leerde ik. Ik heb geen idee of die cursus verhalende journalistiek mij iets gaat opleveren. Ik weet niet of ik een geschikt onderwerp vind dat past in het genre literaire non-fictie. Mocht het achteraf een verkeerde keuze zijn, prima, ‘I may be wrong but I’m never in doubt’, citeerde Michael Pilarczyk meer dan eens zijn zakelijke mentor. Succesvolle mensen beslissen snel en twijfelen niet. Afgelopen zomer reisde ik naar Thailand en volgde twee weken lang een verslavingstherapeut die vroeger zelf drugs en alcohol gebruikte. Wederom een mediareis met overlappingen naar mijn cursus literaire non-fictie. Dit was ook één van mijn doelen: ticket boeken, vliegen en ik zie wel. Ik publiceerde twee verhalen en er ligt nu een groot onderzoeksverhaal over afkicken in het buitenland op de plank van dagblad Trouw. En dit is niet het laatste verhaal over dit onderwerp.

Ik maak sinds begin dit jaar een dagelijkse ‘to do list’ en werk naar mijn grotere doelen toe. Bijvoorbeeld: 1.Persoonlijke ontwikkeling. 2. Ademhalingsoefeningen. 3. Lezen van goede literaire verhalen. 4. Dertig push ups plus vijf rompstabiliteitsoefeningen voor marathontraining. 5. Dertig minuten lezen.  Als je gedisciplineerd je agenda volgt, dingen opschrijft, werk je iedere dag aan je doelen. Het voorkomt dat je teveel tijd verkloot aan zinloze zaken en niet met je doelen bezig bent. ‘It’s all about the he says she says bullshit’, zoals Limp Bizkit het mooi verwoordt in Break Stuff.  De Amerikaanse levenscoach Tony Robbins zei eens: ‘Mensen overschatten wat ze in een jaar kunnen bereiken en onderschatten wat ze in tien, vijftien of twintig jaar kunnen bereiken.’

Ik hoorde laatst het verhaal van Jaap Schimmel eigenaar van twee Plus Supermarkten in IJsselstein. Hij vocht tien jaar lang voor de realisatie van een tweede filiaal. ‘Dat kon niet.’ En de Briljant 2.0 formule kon zeker niet. Ga nu eens kijken in IJsselstein. In tien of twintig jaar kun je stapsgewijs veel bereiken. Ik had geen bevestiging nodig, maar leerde door de masterclass over persoonlijke ontwikkeling dat ik mijn leven aardig op de rails had. Als dat zo is, waarom volgde je dan deze cursus? Ik wil mezelf op alle fronten verbeteren, echt de beste versie van mezelf worden. Passief op je lauweren rusten op de bank en stoppen met studeren is niet slim. Ik wil me zakelijk, privé en spiritueel verder verbeteren. De zesjes en zeventjes op de piramide van levenskunst mogen best wat omhoog. En als ik dan wat ouder ben niet denk: had ik maar dit gedaan.

‘Cause life is a lesson, you learn it when you’re through.’ Limp Bizkit ‘Take a Look Around.’

Ik laat mijn leven nog te vaak beheersen door andere mensen. Begin april 2017 werd ik in mijn eigen huis gestalkt door een verkoper van een energiemaatschappij. Ik heb geen voordeur (alleen al voor dit soort eikels) en hij bleef tot drie keer toe terugkomen voor mijn raam. Hij zag dat mijn vrouw en ik aan het eten waren (ik maakte al wegwerpgebaren ‘ga weg jongen’), maar hij bleef nog net niet mijn happen tellen. Hondsbrutaal. En hij had het lef om achterom te komen toen we het eten op hadden. Meneer Nuon. ‘Knap asociaal wat je doet. Denk je dat ik nog met jou in gesprek ga?, zei ik. Hij bood zijn excuses aan en ging weer. Maar ik was woest. Waarom laat ik me hierdoor op de kast jagen, vroeg ik me af. Totaal onnodig. Ik had ook kalm kunnen blijven. ‘Joh, ik heb geen interesse, en tip van de week: ga niet tot drie keer toe lopen zwaaien naar mensen als ze zitten te eten.’

Eén van mijn doelen voor 2018 is om negatieve mindset, die lage frequentie, zoals dat wordt benoemd in de vertaalde bestseller Think and Grow Rich, destructieve gedachten en emoties te elimineren. Dat is wel een dingetje voor mij. Ik kan die man zijn die man die stopt met zijn vrachtwagen voor het zebrapad om een oud omaatje te laten oversteken (dat gebeurde tijdens mijn rijexamen e achter c en geslaagd), maar ik kan ook die man zijn die je op je smoel slaat als je me afsnijdt in het verkeer.

‘But you want justify. Rippin’ someone’s head off.’ Break Stuff.

‘De mens wordt gemaakt of te gronde gericht door zichzelf; in het arsenaal van gedachten smeedt hij de wapens waarmee hij zichzelf vernietigt; ook bezit hij het gereedschap waarmee hij zichzelf een hemelse verblijfplaats van vreugde, kracht en vrede kan bouwen’, citeert Pilarczyk James Allen in het boek Leef je mooiste leven. ‘Het duiveltje in ons is oordelend, onverschillig en soms destructief. Het engeltje in ons is vrolijk, vreedzaam en heeft compassie. Elke dag begeven wij ons in het speelveld tussen deze twee uitersten.’

‘Gedachten zijn dingen. Gedachten zijn magneten. Gedachten hebben magnetische kracht. Gedachten bepalen hoe we ons voelen, wat we doen en hoe we reageren’, is terug te vinden in Think and Grow Rich. De bestseller uit 1937 van Napoleon Hill en ‘Zeven eigenschappen van effectief leiderschap’ van Stephen Covey had ik liever eerder bestudeerd. Covey zou verplichte kost moeten zijn. Autosuggestie, verbeeldingskracht en visualisatie. Onderwerpen die terug te vinden zijn in Think and Grow Rich. Ik nam de proef op de som. Je kon een uur videocoaching winnen met Michael Pilarzcyk als je een recensie schreef over het boek Leef je mooiste leven. Arrogant misschien, maar ik wist meteen dat ik ging winnen. Waar ga ik het over hebben tijdens de videocoaching? En waar ga ik het over hebben in de recensie? Die volgorde doorliep ik in mijn gedachten.

Ik schreef het stuk ‘Waak over het arsenaal van je gedachten’: https://www.facebook.com/sjaak.degroep/posts/10206355558607903:0

Het ging onder meer over ‘De kracht van gedachten. Gedachten zijn dingen.’ Ik moest aan deze passage denken toen ik de vijfdelige, fascinerende documentaire bekeek over O J Simpson: Made in America. Regisseur Ezra Edelman vertelt het bizarre, waargebeurde verhaal over de succesvolle sportheld én acteur O J Simpson. Simpson had ook een duistere kant, blijkt uit de documentaire. Hij mishandelde zijn vrouw en liep met de gedachte rond haar te vermoorden. ‘I could kill that woman.’ We weten hoe het afliep. ‘In het arsenaal van gedachten smeedt hij de wapens waarmee hij zichzelf vernietigt.’

In podcast 37 van Master Your Mindset Podcast hoorde ik dat ik had gewonnen. Kwam het door de visualisatie of had ik gewoon een goede pen? The Law of Attraction kwam voorbij. Jim Carrey, Oprah Winfrey en Will Smith visualiseerden hun succes toen ze nog niet succesvol waren. Vraag aan het Universum, heb een standvastig geloof daarin en je zult het krijgen, is te lezen in Think and Grow Rich. Is dat Universum de Oneindige Intelligentie, de Intelligente Ontwerper, de Creator, onze Schepper, God?  ‘Bid en u zal gegeven worden’, leert de christelijke traditie. Maar krijgen we alles door het simpelweg te vragen? Een leven vol drank, hoeren en gokken is op de lange termijn niet goed voor een man. Vragen naar iets moois als de vruchten van de geest lijkt me een beter plan om de beste versie van mezelf te worden. Liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid, zelfbeheersing.

Ik geloof dat positieve gedachten positiviteit aantrekt en andersom. De persoonlijke ontwikkeling van dit jaar was voor mij de aanzet om tegelijkertijd andere bronnen te bestuderen. Ik las boeken van de Duitse Benedictijnerpater Anselm Grün en het boek De Ongetemde Man van John Eldredge. Dat boek stond al heel lang in mijn boekenkast. In het boek waarin de auteur de mannelijke ziel blootlegt, komt meerdere malen William Wallace voorbij, Mel Gibson in de film Braveheart. In mijn woonkamer hangt een groot schilderij van Wallace en herinnert me eraan wat een man eigenlijk hoort te zijn: een strijder die vecht voor een hoger ideaal.

In De Ongetemde Man wordt gesproken over De Vijand, die in Leef je mooiste leven het duiveltje wordt genoemd. De Vijand, het duiveltje, duistere krachten, zorgen ervoor dat er een burgeroorlog woedt in ons binnenste. Hij stookt, wil ons ten gronde richten en hij vindt het vreselijk dat ik dit verhaal over de vruchten van de geest hier voorlees. ‘Het vlees is een zelfzuchtig zwijn. Er is een burgeroorlog gaande in ons binnenste. Er huist een verrader in ons die oorlog voert met ons ware hart dat aan de zijde van Gods geest in ons strijdt’, schrijft Eldredge.

Wat hier tegen te doen? Waakzaam zijn. Een moment helemaal niets. Ga zittenen en doe niets. ‘In de stilte hoor je alles.’ Doe ademhalingsoefeningen, mediteer of bid. Train je geest tegen negatieve aanvallen die je gedachten kunnen vergiftigen.  Ik vind deze opdracht nog steeds moeilijk om gedisciplineerd uit te voeren. Ik vul al mijn tijd het liefst op met activiteiten. Hier valt voor mij nog genoeg winst te behalen. Zitten en even helemaal niets. Luisteren naar gedachten en wat die mij eigenlijk willen zeggen. En destructieve negatieve gedachten bestuderen (is het oude pijn of wraak?) en dan de deur wijzen.

Wat zijn je kernwaarden? Op het hbo had ik mijn kernwaarden ooit wel opgeschreven, maar waarden veranderen naarmate je ouder wordt.  Mijn waarden zijn: 1. Soevereiniteit/ autonomie/vrijheid. 2. Authenticiteit.  3. Gezondheid en vitaliteit. 4. Persoonlijke ontwikkeling/groei/bloei/transformatie. 5. Humor, avontuur en pionierschap. 6. Veelzijdigheid.

Als je dicht bij je waarden blijft, weet je of een beslissing goed is. Ik heb bijvoorbeeld avonturen nodig in mijn leven om gepassioneerd te blijven. Afgelopen november liep ik de New York City Marathon. Ik genoot met volle teugen van deze wereldstad. Ik kwam opgeladen en terug in Nederland. Ik hunker naar (media)reizen. Afreizen naar een land, daar iets leuks doen, verhalen schrijven, marathon lopen en terugkeren. De marathon. Veel coaches onder anderen Michael Pilarczyk alsook Jan-Paul Klein Poelhuis en Wendelien van Daal gebruiken de marathon als metafoor voor het leven. Een marathon loop je niet binnen één dag. Dat vergt trainen, trainen, trainen. Dat geldt ook voor je mind. Dat vraagt om ‘emotionele fitness’, schreef Pilarczyk.

Als radioman denkt Pilarczyk in radiofrequenties. Wat je uitzendt, krijg je net zo hard weer terug, zei hij eens. Negatieve gedachten trekken een negatief leven aan. Een positieve mindset trekt een positief leven aan. ‘Met vriendelijkheid en een lach reis je de hele wereld over.’ En: ‘Gedachten worden frequenties die als trillingen het universum ingaan en trekken op magnetische wijze soortgelijke dingen aan.’

Emotionele fitness. Je kunt heel goed op weg zijn, nieuwe denkpatronen hebben aangeleerd, maar er hoeft maar één ding te gebeuren en je vervalt weer in oud gedrag. Kom dan maar weer eens uit die negatieve mindset, ‘een lage frequentie. Boosaardig, verbitterd, angstig, twijfelend, woest.’ Die fitness is voor mij elke dag hard nodig, maar ik geloof dat als ik een marathon kan rennen, ik dit ook voor elkaar ga krijgen.

De schaakmetafoor kwam voorbij en timemanagement. Ik ben een schaakspeler en ironisch genoeg kom ik altijd in zware tijdnood achter het bord. Ik denk te lang na, bekijk teveel opties. Hoe symbolisch voor mijn leven. Ik kan een weifelaar zijn, maar als ik in tijdnood kom, speel ik vaak mijn beste schaak door snel te beslissen. Ik schaak al heel mijn leven en ik heb een haatliefdeverhouding met dat spel. De laatste jaren heb ik het idee dat ik dat mysterieuze denkspel met ontiegelijk veel mogelijkheden eindelijk begin te doorgronden. Toen ik het mooie citaat van Tony Robbins las: ‘Stop being the chess piece’ become the chessplayer’,  besefte ik dat dat voor mij geldt op de 64 velden, maar meer en meer ook in het leven. Maar ik ben er nog niet en er zal altijd gewerkt moeten worden om een level hoger te komen in het leven. ‘The road to success is always under construction.’

‘Word de schaakspeler en stop het schaakstuk te zijn’, zou ik andere mensen willen meegeven. Dat heet persoonlijk leiderschap. Jij speelt het spel van het leven volgens jouw regels. Je wordt als schaakstuk niet achteloos in de doos gegooid. Jij zit achter het bord en met de juiste tactiek en strategie ga je winnen. Het is nooit te laat om de schaakspeler te worden. ‘It’s never too late To change lanes’ zingt de Britse zanger Kelly Jones van de Stereophonics in het nummer Rewind.

‘Cause change is okay What’s the point in staying the same Regrets, forget what’s dead and gone. If you could rewind your time Would you change your life? Rewind your time Would you change your life?’

‘Onze toekomst wordt iedere dag korter’, las ik in de online masterclass. ‘Het leven is een schaakspel. Onze tegenspeler is de tijd. En van die tijd heeft nog nooit iemand gewonnen.’ Prachtig citaat, zowel voor achter het schaakbord, maar ook in het leven.

‘Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart’, zei Steve Jobs in een beroemde toespraak uit 2005 nadat hij te horen had gekregen dat hij leed aan alvleesklierkanker. ‘Over honderd jaar is alles wat nu van ons is, dan van iemand anders. Alles gaat voorbij’, citeer ik nogmaals Pilarczyk. Ik kijk ’s avonds voor het slapen gaan geregeld uit mijn raam van mijn jarendertigwoning en aanschouw de prachtige oudste kerk uit mijn dorp die stamt uit de zestiende eeuw.  Hoeveel mensen keken met dezelfde verwondering naar die toren en zijn er nu niet meer? Als ik in een filosofische bui ben vraag ik me dat iedere keer af.  Jaren geleden liep ik op over het festivalterrein van Lowlands. Karel, een druk baasje en een broertje van een maatje, zong op die bloedhete middag:  ‘Over 100 jaar zijn jullie allemaal dood. En wij ook.’ Het klonk grotesk, maar er zat een waarheid in die ik nooit zal vergeten. Ik keek naar die enorme massa mensen met een biertje in mijn hand. En besefte: over 100 jaar zijn we allemaal dood.

Dus leef.

Sjaak van de Groep