Word de schaakspeler en niet het schaakstuk

Deel dit op:Share on FacebookShare on LinkedInTweet about this on Twitter
Afgelopen 9 april liep ik de NN Marathon Rotterdam. Trainen voor een marathon vraagt om lichamelijke discipline en toewijding. Je mind trainen in de sport als ook in het dagelijks leven is net zo belangrijk. 'Emotionele fitness' zoals dat werd verwoord in ‘Your Roadmap to Success & Happiness.'

Afgelopen 9 april liep ik de NN Marathon Rotterdam. Trainen voor een marathon vraagt om lichamelijke discipline en toewijding. Je mind trainen in de sport alsook in het dagelijks leven is net zo belangrijk. ‘Emotionele fitness’, zoals dat werd verwoord in ‘Your Roadmap to Success & Happiness.’

In 2000 maakte ik met een vriend een rondreis door Israël. We reisden door het Beloofde land in een bus met Belgische paters en een handvol Nederlandse toeristen. Veel reizigers dachten: wat doen die twee lapzwanzen uit Spakenburg van begin twintig op deze verkapte bedevaart reis? Maar als de gids een vraag stelde, strooiden wij met onze Bijbelse kennis. Ik stopte nog een briefje in de Klaagmuur over ‘geloof, hoop en liefde.’ Er heerste vrede in het Beloofde Land.

Koud terug brak de pleuris uit. De Tweede Intifada begon op de Tempelberg waar wij enkele weken daarvoor liepen. ‘Holy shit’, dacht ik. Wat had ik gedaan als ik daar bij was geweest? Het journalistieke vlammetje ontbrandde in mij.  Maar met alleen een mavodiploma op zak, ondernam ik verder niets. Op 11 september 2001 om 15.00 uur ’s middags, je gelooft het niet, nam ik ontslag van mijn job als vrachtwagenchauffeur in de vis. En toen vlogen er twee vliegtuigen het WTC in.

Een verwarrende tijd. Ik nam ontslag om te backpacken in Australië, Nieuw Zeeland en Zuidoost- Azië.  Ik kocht een auto en reisde van oost naar west in dat enorme uitgestrekte Australië.  Het was de mooiste tijd van mijn leven. Die vrijheid. Die fenomenale sterrenhemel in de outback. Na tien maanden keerde ik terug naar Nederland. En toen kwam ik weer op die vrachtwagen te rijden. In 2004 was ik er zo klaar mee dat ik zwarte grappen begon te maken. Dat jaar verscheen de film Gegen die Wand. Eén van de eerste scenes: de depressieve hoofdrolspeler rijdt in volle vaart met zijn auto tegen de muur.

Dat kon ik beter met mijn truck. ‘Gegen die wand!’

Gelukkig was ik wijzer.

Een jaar later wist ik na drie toelatingstesten voltijd student journalistiek te worden. Die opleiding doorliep ik op mijn sloffen en gretig naar meer kennis voltooide ik een master Internationale Betrekkingen. Twee maanden voor mijn afstuderen kreeg ik een brief van de bank. Tot hun grote spijt moesten ze mijn studentenrekening stopzetten, omdat ik 34 jaar was geworden.

Het grootst mogelijke compliment dat ik kon krijgen.

Schrijf drie succesmomenten op uit jouw leven. Het was één van de vragen tijdens ‘Your Roadmap to Success & Happiness’, een online Masterclass die door de Mastermind Academy (Michael Pilarczyk en Cindy Koeman) op touw is gezet.

Waarvan acte. En dan benoemde ik mijn mediareizen naar Groenland (2008) en IJsland (2009) niet eens, waar ik als verhalende reporter, verslag deed voor kranten en vakbladen. En mijn marathonproject uit 2016, hoe ik als ongetraind hardloper mezelf binnen een jaar klaarstoomde voor de New York City Marathon en hier maandelijks verslag van deed in AD Amersfoortse Courant, reken ik dan ook niet eens mee.

Ik heb veel om dankbaar voor te zijn. En die dankbaarheid mag je best uitspreken of nog beter opschrijven, leerde de Masterclass me. ‘Alles begint met een gedachte.’ De dingen die ik heb gedaan in mijn leven begonnen allereerst in mijn mind. ‘Connecting the dots’, passeerde de revue. Ik kende de quote al van Steve Jobs: “You can’t connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future.”

De zakelijke mentor van Michael, Dan Peña, gebruikte het citaat ook. Bij mij viel het kwartje. Ik verbond de punten in mijn leven en keek terug. Ik dacht aan alles wat ik tot nog toe had gedaan. Alles wat ik tot nog toe heb bereikt, van productiewerk in de fabrieken tot Master of Arts in de internationale Betrekkingen. Het pad dat ik bewandelde, de wegen waarop ik vele kilometers het gaspedaal intrapte, het kon allemaal alleen maar op mijn manier.

Toen ik in 2014 een vrachtwagen bestuurde naar Sarajevo, in konvooi tijdens een hulptransport, berg op, berg af in Oostenrijk, en reportages publiceerde in dagblad Trouw en Truckstar, realiseerde ik me dat mijn oude en nieuwe leven elkaar plotsklaps kruisten, daar op die kruising in Sarajevo. Iedere levensfase vertelt je dingen. Van ieder probleem kun je sterker worden, groeien en bloeien.

Ik leefde altijd zonder heel concreet doelen te stellen. De Roadmap leerde me om heel gestructureerd aan de slag te gaan met doelen. Heb jij dat als levenskunstenaar dan nodig, zou je kunnen zeggen als je het begin van dit verhaal leest.

Jazeker. Later meer.

Ik noteerde een doel voor over vijf jaar, pende drie jaardoelen op en schrijf nu kleinere doelen voor iedere dag om gefocust te blijven. Eén van mijn doelen voor dit jaar is om nog betere verhalen te schrijven, een storyteller te worden die narratieve journalistiek bedrijft, een journalist die waargebeurde verhalen schrijft met plots, personages, spanningsboog.  Als het allemaal doorgaat, volg ik dit jaar een cursus verhalende journalistiek in een Frans klooster. De Roadmap dwong me om dit idee, waar ik al sinds 2011 mee rondloop, serieus te onderzoeken. Ik vind het heel spannend. Want zo’n schrijfcursus volgen, is veel op je klote krijgen. Pijn lijden. Maar als ik moet kiezen tussen de ‘Pain of Discipline’ of de ‘Pain of Regret’, dan liever die eerste.

‘Move before you’re ready’, leerde ik. Ik heb geen idee of die cursus verhalende journalistiek mij iets oplevert. Ik weet niet of ik een geschikt onderwerp vind dat past in het genre literaire non-fictie. Mocht het achteraf een verkeerde keuze zijn, prima, ‘I may be wrong but I’m never in doubt’, citeerde Michael meer dan eens zijn zakelijke mentor. Succesvolle mensen beslissen snel en twijfelen niet, leerde ik. Dat vind ik hoopgevend. Ik mag op mijn bek gaan. Ik reis dit jaar dan ook af naar Thailand om te inventariseren of mijn personage een narratief verhaal kan opleveren.

Ik maak sinds de online masterclass ook een dagelijkse ‘to do list’ en werk naar mijn grotere doelen toe. Zo ziet een dag er bijvoorbeeld uit:

1.Roadmap: persoonlijke ontwikkeling. 2. Ademhalingsoefeningen Wim Hoff. 3. Bestudeer narratieve verhalen. 4. Dertig push ups plus vijf rompstabiliteitsoefeningen voor marathontraining. 5. Dertig minuten lezen. 

Als je gedisciplineerd je agenda volgt, dingen opschrijft, werk je iedere dag aan je doelen. Het voorkomt dat je teveel tijd verkloot aan zinloze zaken en niet met je doelen bezig bent. ‘It’s all about the he says she says bullshit’, zoals Limp Bizkit het mooi verwoordt in Break Stuff.

Michael citeerde Tony Robbins eens: ‘Mensen overschatten wat ze in een jaar kunnen bereiken en onderschatten wat ze in tien, vijftien of twintig jaar kunnen bereiken.’

Zo waar.

Ik had geen bevestiging nodig, maar leerde door de masterclass dat ik mijn leven al aardig op de rails had. Als dat zo is, waarom volgde je dan deze cursus? Ik wil mezelf op alle fronten verbeteren, echt de beste versie van mezelf worden.  Passief op je lauweren rusten op de bank werkt niet. Ik volgde de Roadmap om me zakelijk, privé en spiritueel verder te verbeteren. De zesjes en zeventjes op de piramide van levenskunst mogen best wat omhoog.

Ik laat mijn leven nog te vaak beheersen door andere mensen. Begin april 2017 werd ik in mijn eigen huis gestalkt door een verkoper van een energiemaatschappij. Ik heb geen voordeur (alleen al voor dit soort eikels) en hij bleef tot drie keer toe terugkomen voor mijn raam. Hij zag dat mijn vrouw en ik aan het eten waren (ik maakte al wegwerpgebaren), maar hij bleef nog net niet mijn happen tellen. Hondsbrutaal. En hij had het lef om achterom te komen toen we het eten op hadden. Meneer Nuon. Ik reageerde als door een adder gebeten. ‘Knap asociaal wat je doet. Denk je dat ik nog met jou in gesprek ga?, zei ik. Hij bood zijn excuses aan en ging weer. Maar ik was woest, ontregeld. Waarom laat ik me hierdoor iedere keer zo op de kast jagen, vroeg ik me af. Totaal onnodig. Ik had ook kalm kunnen blijven. ‘Joh, ik heb geen interesse, en tip van de week: ga niet tot drie keer toe lopen zwaaien naar mensen als ze zitten te eten.’

Je begrijpt dat één van mijn doelen voor dit jaar is om die negatieve mindset, die lage frequentie, zoals Michael die benoemt, destructieve gedachten en emoties te elimineren. Dat is wel een dingetje voor mij.

‘But you want justify. Rippin’ someone’s head off.’ Break Stuff.

Verder ben ik wel een levenskunstenaar hoor, een persoonlijk leider die al meerdere dromen heeft waargemaakt, durf ik te zeggen. Maar, ‘Gedachten zijn dingen. Gedachten zijn magneten. Gedachten hebben magnetische kracht. Gedachten bepalen hoe we ons voelen, wat we doen en hoe we reageren’ aldus een passage uit het werkboek van de Roadmap. Dat is gewoon zo waar. Gedachten zijn allesbepalend. Mijn gedachten geven soms niet de werkelijkheid neer hoe het echt met mij gaat. Ik kan behoorlijk doemdenken.

Gedachten. Daar vertel ik zo graag het verhaal van O. J Simpson over.  

Ik was aanwezig in Nijkerk op die 29 november 2016. Michael gaf een lezing over zijn boek ‘Leef je mooiste leven.’ Ik had een recensie-exemplaar gekregen van Elise de Bres van uitgeverij Invictus Publishing en liep rond met het idee om Michael te interviewen voor het regionale AD Amersfoortse Courant, één van mijn opdrachtgevers. Ibiza en Amersfoort. Ik kon dat verhaal moeilijk verkocht krijgen bij mijn redactiechef.

Ik had het boek niettemin gelezen, was er enthousiast over en het kwam bij mij op het goede moment. Ik liep al lang rond met het idee om ontslag te nemen van een goedbetaald studentenbaantje waar ik met tegenzin heenging. Ik nam ontslag op die 29 november. Ik las ook ‘Think and Grow Rich’, het boek van Napoleon Hill dat is vertaald door Michael en besloot om de Roadmap te volgen. Ik was al voorverwarmd door de ‘Zeven eigenschappen van effectief leiderschap’ van Stephen Covey te lezen en te bestuderen, een boek dat ik graag op het hbo had bestudeerd. Dat had me eerder verder gebracht.

Beter laat dan nooit. Michael putte voor zijn coaching programma’s en zijn boek ‘Leef je mooiste leven’ onder meer uit zijn eigen levenservaring en wijsheden uit boeken. Ik ging de Master Your Mindset Podcast beluisteren. Podcasts beluisteren deed ik voorheen niet. Maar na het volgen van ‘Your Roadmap to Success & Happiness’, laat ik me ook inspireren door andere podcasts en ik probeer veel te lezen. Voor de tv hangen en doelloze series kijken is zonde van je tijd.

Behalve Breaking Bad. Breaking Bad moet je gezien hebben! Een fantastisch verhaal en je ziet wat er kan gebeuren als de gedachten van een scheikundeleraar veranderen.

‘Think en Grow Rich.’ Ik noemde het boek al. Autosuggestie, verbeeldingskracht en visualisatie. Het kwam tijdens de Roadmap ook voorbij. Je kunt een uur videocoaching winnen met Michael als je een recensie schrijft over ‘Leef je mooiste leven.’

Kwam mijn recensie-exemplaar toch nog van pas.

Arrogant misschien, maar ik wist meteen dat ik ging winnen. Waar ga ik het over hebben tijdens de videocoaching? En waar ga ik het over hebben in de recensie? Die volgorde doorliep ik in mijn gedachten.

Ik schreef het stuk ‘Waak over het arsenaal van je gedachten’: https://www.facebook.com/sjaak.degroep/posts/10206355558607903:0

Het ging onder meer over ‘De kracht van gedachten. Gedachten zijn dingen.’

‘De mens wordt gemaakt of te gronde gericht door zichzelf; in het arsenaal van gedachten smeedt hij de wapens waarmee hij zichzelf vernietigt; ook bezit hij het gereedschap waarmee hij zichzelf een hemelse verblijfplaats van vreugde, kracht en vrede kan bouwen’, citeert Michael James Allen.

‘Het duiveltje in ons oordelend is, onverschillig en soms destructief. Het engeltje in ons is vrolijk, vreedzaam en heeft compassie. Elke dag begeven wij ons in het speelveld tussen deze twee uitersten.’

Ik moest aan deze boekpassages denken toen ik de vijfdelige, fascinerende documentaire bekeek over O J Simpson: Made in America. Regisseur Ezra Edelman vertelt het bizarre, waargebeurde verhaal over de succesvolle sportheld én acteur O J Simpson. Simpson had ook een duistere kant, blijkt uit de documentaire. Hij mishandelde zijn vrouw en liep met de gedachte rond haar te vermoorden. We weten hoe het afliep. ‘In het arsenaal van gedachten smeet hij de wapens waarmee hij zichzelf vernietigt.’

Dat geldt ook voor Breaking Bad. Kijken dus: Breaking Bad en O J Simpson: Made in America.

In podcast 37 vertelde Michael dat ik had gewonnen. Kwam het door de visualisatie of had ik gewoon een goede pen?

Visualisatie en The Law of Attraction kwamen voorbij in de cursus. Inspirerende filmpjes waren te zien van Jim Carrey, Oprah Winfrey, Will Smith. Zij visualiseerden hun succes toen ze nog niet succesvol waren.

Vraag aan het Universum en je zult het krijgen. Is dat Universum de Oneindige Intelligentie, de Intelligente Ontwerper, de Creator, onze Schepper, God?

‘Bid en u zal gegeven worden’, leert de christelijke traditie. Maar ik zal niet alles krijgen. Een leven vol drank, hoeren en gokken is waarschijnlijk niet zo goed voor me. Ik geloof sinds de Roadmap wel dat positieve gedachten positiviteit aantrekt en andersom.

De Roadmap was voor mij de aanzet om tegelijkertijd andere bronnen te bestuderen. Ik las boeken van de Duitse Benedictijnerpater Anselm Grün en het boek ‘De Ongetemde Man’ van John Eldredge. Dat boek stond al heel lang in mijn boekenkast. In het boek waarin de auteur de mannelijke ziel blootlegt, komt meerdere malen William Wallace voorbij, Mel Gibson in de film Braveheart. In mijn woonkamer hangt een groot schilderij van Wallace en herinnert me eraan wat een man eigenlijk hoort te zijn: een strijder die vecht voor een hoger ideaal.

In De Ongetemde Man wordt gesproken over De Vijand, die Michael in Leef je mooiste leven het duiveltje noemt. De Vijand, satan, de duivel, zorgt ervoor dat er een burgeroorlog woedt in ons binnenste. Hij stookt en wil ons ten gronde richten. ‘Het vlees is een zelfzuchtig zwijn. Er is een burgeroorlog gaande in ons binnenste. Er huist een verrader in ons die oorlog voert met ons ware hart dat aan de zijde van Gods geest in ons strijdt’, schrijft Eldredge.

Wat hier tegen te doen? Eén van de opdrachten van de Roadmap was: een momentje helemaal niets. Ga gewoon eens zittenen doe niets. ‘In de stilte hoor je alles.’ Doe ademhalingsoefeningen, mediteer of bid en wees stil. Train je geest. Ik vind deze opdracht nog steeds moeilijk om gedisciplineerd uit te voeren. Ik vul al mijn tijd het liefst op met activiteiten. Hier valt voor mij nog genoeg winst te behalen. Zitten en even helemaal niets. Luisteren naar gedachten en wat die mij eigenlijk willen zeggen. En destructieve negatieve gedachten dan de deur wijzen.

Nog een eyeopener. Wat zijn je kernwaarden, vroeg Michael in les 2. Op het hbo had ik mijn kernwaarden ooit wel opgeschreven, maar waarden kunnen veranderen naarmate je ouder wordt.

Mijn waarden zijn:

1.       Soevereiniteit/ autonomie/vrijheid. 2. Authenticiteit.  3. Gezondheid en vitaliteit. 4. Persoonlijke ontwikkeling/groei/bloei/transformatie. 5. Humor, avontuur en pionierschap. 6. Veelzijdig.

Als je dicht bij je waarden blijft, weet je of een beslissing goed is, leerde ik. Ik heb bijvoorbeeld avonturen nodig in mijn leven om gepassioneerd te blijven, ontdekte ik. Vorig jaar november verbleef ik een week in New York om de marathon te lopen. Een dag na de wedstrijd fietste ik de hele dag door deze wereldstad. Op en top genieten. Ik kwam helemaal opgeladen en fris terug in Nederland.  

Klik op de linkjes om meer te lezen over mijn hardloopavonturen:

http://www.loopvoorcliniclowns.nl/nym-2016/2016/11/16/short-is-the-pain-long-is-the-pride/

https://www.runnersweb.nl/reportage/new-york-city-marathon-hindernissen.htm

De Roadmap deed me meer en meer beseffen dat ik hunker naar (media)reizen. Afreizen naar een land, daar iets leuks doen, verhalen schrijven, marathon lopen en terugkeren naar Nederland. Dit jaar hoop ik in goede gezondheid (en zonder blessures) terug te keren naar New York en volgend jaar loop ik de marathon van Chicago.

De marathon. Michael gebruikte de marathon als metafoor in de cursus. Die loop je niet in één dag, stelde hij. Dat vergt trainen, trainen, trainen. De Roadmap leerde me dat dat ook geldt voor je mind. Dat vraagt om ‘emotionele fitness’, schreef Michael. En niet opgeven. Als radioman denkt Michael in radiofrequenties. Wat je uitzendt, krijg je net zo hard weer terug, zei hij eens. Negatieve gedachten trekken een negatief leven aan. Een positieve mindset trekt een positief leven aan. ‘Met vriendelijkheid en een lach reis je de hele wereld over.’ En: ‘Gedachten worden frequenties die als trillingen het universum ingaan en trekken op magnetische wijze soortgelijke dingen aan.’

Emotionele fitness. Je kunt heel goed op weg zijn, nieuwe denkpatronen hebben aangeleerd, maar er hoeft maar één ding te gebeuren en je vervalt weer in oud gedrag. Kom dan maar weer eens uit die negatieve mindset, ‘een lage frequentie’ zoals Michael het omschrijft. ‘Boosaardig, verbitterd, angstig, twijfelend, woest.’ Die fitness is voor mij elke dag hard nodig, maar ik geloof dat als ik een marathon kan rennen, ik dit ook voor elkaar krijg.

Michael gebruikte ook een schaakmetafoor. De Roadmap leerde mij om nog beter bewust te zijn van timemanagement. Ik ben een schaakspeler en ironisch genoeg kom ik altijd in zware tijdnood achter het bord. Ik denk te lang na, bekijk teveel opties. Hoe symbolisch voor mijn leven. Gek genoeg kan ik een weifelaar zijn. Als ik in tijdnood kom, speel ik vaak echter mijn beste schaak door snel te beslissen.

Ik schaak al heel mijn leven (twintig jaar competitie) en ik heb een haatliefdeverhouding met dat spel. De laatste jaren heb ik het idee dat ik dat mysterieuze denkspel met ontiegelijk veel mogelijkheden eindelijk begin te doorgronden. Toen ik het mooie citaat van Tony Robbins las: ‘You’re becoming the chessplayer and not the chess piece’, besefte ik dat dat voor mij geldt op de 64 velden, maar meer en meer ook in mijn leven. Maar ik ben er nog niet en er zal altijd gewerkt moeten worden om een level hoger te komen in het leven. ‘The road to success is always under construction.’

‘Word de schaakspeler en niet het schaakstuk’, zou ik andere Roadmappers willen meegeven en mensen die mogelijk ook de Roadmap gaan volgen. Dat heet persoonlijk leiderschap. Jij speelt het spel van het leven volgens jouw regels. Je wordt als schaakstuk niet achteloos in de doos gegooid. Jij zit achter het bord en met de juiste tactiek en strategie ga je winnen. De Roadmap is een goede stok achter de deur om bezig te blijven met persoonlijke ontwikkeling.

Herhalen, herhalen, focus, focus.

Ik houd van korte snelle schaakpartijtjes spelen op internet. Ik creëer soms ware kunstwerken achter het schaakbord. Maar het is ook verslavend. Brengt het me dichter bij mijn doelen? Nee. De Roadmap herinnert me er aan dat ik niet teveel tijd moet verkloten aan onzinnige dingen. ‘Onze toekomst wordt iedere dag korter’ hoorde ik Michael een keer zeggen. ‘Het leven is een schaakspel. Onze tegenspeler is de tijd. En van die tijd heeft nog nooit iemand gewonnen.’ Prachtig citaat, zowel voor achter het schaakbord, maar ook in het leven.

De online masterclass was voor mij een bevestiging dat ik met een hoop zaken goed bezig ben. Ik hoorde Michael een keer zeggen dat ‘over honderd jaar alles wat nu van ons is, dan van iemand anders is. Alles gaat voorbij.’ Daar zitten we op dezelfde frequentie. Ik kijk ’s avonds voor het slapen gaan geregeld uit mijn raam van mijn jarendertigwoning en aanschouw de prachtige oudste kerk uit mijn dorp die stamt uit de zestiende eeuw.

Hoeveel mensen keken met dezelfde verwondering naar die toren en zijn er nu niet meer? In filosofische buien vraag ik me dat iedere keer af.  Jaren geleden was ik op festival Lowlands. Karel, een druk baasje en een broertje van een maatje, zong luidkeels over het festivalterrein: ‘Over 100 jaar zijn jullie allemaal dood. En wij ook.’ Het klonk grotesk, maar er zat een waarheid in die ik nooit zal vergeten. Ik keek naar die enorme massa mensen met een biertje in mijn hand. En besefte: over 100 jaar zijn we allemaal dood.

Dus leef.